درس شیخ افتخاری ویژه استادان و محصلان نمایندگی جامعة المصطفی(ص) افغانستان با موضوع «جوانی و ایمان»

❇️برگزاری درس شیخ افتخاری ویژه استادان و محصلان نمایندگی جامعة المصطفی(ص) افغانستان با موضوع «جوانی و ایمان»
🏢درس شیخ افتخاری معرفی‌شده از سوی وزارت محترم تحصیلات عالی، ویژه استادان و محصلان مقاطع لیسانس و ماستری نمایندگی جامعة المصطفی(ص) افغانستان، روز دوشنبه 1405/4/8 برابر با ۱۳ محرم ۱۴۴۸ هـ.ق، در سالن همایش‌های این نمایندگی برگزار شد.
در این برنامه، شیخ صاحب ظهورالله، عضو شورای علمای کابل، به عنوان سخنران حضور یافت و در دو بخش، پیرامون موضوعات «جوانی از منظر اسلام» و «ایمان و ارکان آن» به ایراد سخن پرداخت.
وی در بخش نخست سخنان خود، با تبیین جایگاه جوانی در آموزه‌های اسلامی، این دوره را ارزشمندترین مرحله زندگی انسان دانست و اظهار داشت: قرآن کریم و احادیث صحیح نبوی، به‌طور گسترده بر اهمیت دوران جوانی، فرصت علم‌آموزی، بهره‌گیری صحیح از عمر و آمادگی برای آخرت تأکید کرده‌اند. به گفته وی، جوانی فصل قدرت، نشاط، استعداد، یادگیری، عبادت و خدمت به جامعه است و اگر به‌درستی مدیریت شود، زمینه‌ساز سعادت دنیا و آخرت خواهد بود. ازاین‌رو، جوانان باید فرصت تحصیل و کسب دانش را غنیمت شمرده و خود را برای ایفای مسئولیت‌های بزرگ در آینده آماده سازند.
شیخ ظهورالله با اشاره به سیره پیامبران الهی، حضرت ابراهیم(ع) و حضرت یوسف(ع) را از الگوهای برجسته جوانان مؤمن معرفی کرد و با استناد به آیات قرآن کریم، بر نقش دوران جوانی در رشد معنوی، علمی و اجتماعی انسان تأکید نمود.
وی سپس با استناد به حدیثی از رسول اکرم ﷺ که از عبدالله بن مسعود روایت شده است، خاطرنشان کرد: «لا تزول قدما عبد يوم القيامة حتى يُسأل عن أربع... وعن شبابه فيما أبلاه» (ترمذی، ح ۲۴۱۷)؛ بدین معنا که در روز قیامت، یکی از پرسش‌های اساسی از انسان، چگونگی سپری کردن دوران جوانی خواهد بود.
عضو شورای علمای کابل در ادامه، با تأکید بر اهمیت تحصیل علم در دوران جوانی، طلب علم را از مهم‌ترین وظایف هر مسلمان برشمرد و با استناد به حدیث شریف «من سلك طريقًا يلتمس فيه علمًا سهل الله له به طريقًا إلى الجنة» (مسلم، ح ۲۶۹۹)، اظهار داشت: هر کس برای فراگیری دانش گام بردارد، خداوند راه رسیدن به بهشت را برای او هموار می‌سازد.
وی در جمع‌بندی این بخش، مهم‌ترین آموزه‌های آیات و روایات را چنین برشمرد: جوانی ارزشمندترین سرمایه زندگی انسان است و در قیامت به‌طور ویژه درباره آن سؤال خواهد شد؛ دوران جوانی بهترین فرصت برای ایمان، عبادت، خودسازی و تهذیب نفس است؛ تحصیل علم از مهم‌ترین وظایف جوان مسلمان و راهی برای دستیابی به رضایت الهی و سعادت اخروی به شمار می‌رود؛ همچنین عمر، سرمایه‌ای بازگشت‌ناپذیر است که باید در مسیر علم، عمل صالح و خدمت به جامعه صرف شود.
در بخش دوم این نشست، شیخ ظهورالله به تبیین مفهوم ایمان و ارکان آن از دیدگاه اهل سنت، به‌ویژه مذهب حنفی پرداخت. وی با استناد به دیدگاه امام ابوحنیفه در کتاب «الفقه الأكبر» اظهار داشت: «الإيمان هو الإقرار والتصديق»؛ یعنی ایمان عبارت است از تصدیق قلب و اقرار به زبان. وی افزود: بر اساس دیدگاه مشهور احناف، رکن اساسی ایمان، تصدیق قلبی است و عمل صالح، جزء حقیقت ایمان محسوب نمی‌شود، بلکه ثمره و نتیجه آن است. ازاین‌رو، ارتکاب گناه کبیره موجب خروج انسان از ایمان نمی‌شود، هرچند فرد مرتکب، فاسق و گناهکار به شمار می‌آید.
وی در ادامه، با اشاره به حدیث مشهور حضرت عمر بن خطاب(رض) از پیامبر اکرم ﷺ، ارکان ایمان را شامل ایمان به خداوند، فرشتگان، کتاب‌های آسمانی، پیامبران، روز قیامت و قضا و قدر الهی دانست و حدیث «الإيمان أن تؤمن بالله، وملائكته، وكتبه، ورسله، واليوم الآخر، وتؤمن بالقدر خيره وشره» (مسلم، ح ۸) را در این زمینه یادآور شد.
شیخ ظهورالله همچنین درباره نسبت عمل و ایمان تصریح کرد: از دیدگاه مذهب حنفی، عمل جزء حقیقت ایمان نیست. وی با استناد به سخن امام طحاوی در کتاب «العقيدة الطحاوية» مبنی بر اینکه «ولا نكفر أحدًا من أهل القبلة بذنب ما لم يستحله»، تأکید کرد که هیچ مسلمانی صرف ارتکاب گناه، تا زمانی که آن را حلال نشمارد، کافر محسوب نمی‌شود.
وی افزود: بر اساس دیدگاه احناف و ماتریدیه، مرتکب گناه کبیره، «مؤمنِ فاسق» است، نه کافر. همچنین به نقل از امام ابوحنیفه بیان کرد: «ولا نكفر مسلمًا بذنب من الذنوب وإن كانت كبيرة إذا لم يستحلها»؛ یعنی هیچ مسلمانی به سبب ارتکاب گناه، هرچند گناه کبیره باشد، تا زمانی که آن را حلال نداند، کافر شمرده نمی‌شود.
نمایندگی جامعه المصطفی افغانستان: در پایان این نشست، شیخ ظهورالله درباره مسئله افزایش و کاهش ایمان توضیح داد که باید میان «اصل ایمان» و «کمال ایمان» تفاوت قائل شد. به گفته وی، اصل ایمان قابل تجزیه و افزایش یا کاهش نیست؛ اما آنچه در آیاتی مانند ﴿لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ﴾ و ﴿وَزِدْنَاهُمْ هُدًى﴾ مطرح شده، ناظر به افزایش نور ایمان، قوت یقین، استحکام باور و شدت ایمان است، نه افزایش اصل ایمان.