برگزاری نشست علمی «تاثیر روزه بر همدلی، نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری» در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان

🟩برگزاری نشست علمی «تاثیر روزه بر همدلی، نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری» در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان
🌅نشست علمی با عنوان «تاثیر روزه بر همدلی، نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری» روز دوشنبه تاریخ 1404/12/4 در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان با حضور اساتید و کارمندان نمایندگی برگزار گردید.
در این نشست علمی آقایان محمدعارف صداقت و علی‌شاه فایق کارشناسان و آقای دورانعلی محسنی دبیرعلمی بودند.
در بخش نخست این نشست، آقای فایق به تبیین رابطه علی و معلولی میان مفاهیم همدلی، نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری پرداخت. ایشان بیان داشت که همدلی زمانی شکل می‌گیرد که فرد بتواند موقعیت خود و دیگری را به‌درستی درک کند. به باور آقای فایق، مسئولیت‌پذیری نیز وابسته به همین شناخت صحیح است؛ زیرا تا زمانی که انسان درک روشنی از شرایط و نیازهای دیگران نداشته باشد، احساس تعهد و مسئولیت در او شکل نخواهد گرفت. بنابراین، شناخت و آگاهی مقدمه‌ای ضروری برای پیدایش حس مسئولیت اجتماعی است.
آقای فایق در ادامه سخنان خود، روزه را فراتر از یک عبادت فردی دانست و آن را تمرینی عملی برای بهبود زیست اجتماعی معرفی کرد. ایشان تأکید کرد که روزه با ایجاد تجربه زیسته محرومیت، انسان را از مرحله دانستن صرفِ فقر به مرحله چشیدن و باور کردن آن می‌رساند. این تجربه مشترک، پلی از هم‌حسی میان فرد روزه‌دار و نیازمندان ایجاد می‌کند و درک او را از رنج محرومان عمیق‌تر و واقعی‌تر می‌سازد. از این منظر، روزه می‌تواند زمینه‌ساز تقویت روحیه همدلی و در نهایت، مسئولیت‌پذیری اجتماعی باشد.
در ادامه آقای صداقت با استناد به حدیثی از امام حسن عسکری(ع) سخنان خود را آغاز کرد. ایشان با اشاره به روایت «لِيَجِدَ الغَنِيُّ مَسَّ الجُوعِ؛ فَيَمُنَّ عَلَى الفَقِيرِ» بیان داشت که امام علیه‌السلام فلسفه وجوب روزه را چشیدن طعم گرسنگی توسط فرد توانگر معرفی می‌کنند. ایشان توضیح داد که در زندگی عادی، ممکن است افراد مرفه هرگز رنج گرسنگی را تجربه نکنند و در نتیجه، درک عمیقی از وضعیت فقرا نداشته باشند؛ اما روزه با ایجاد این تجربه مشترک، پیوندی عاطفی و انسانی میان غنی و فقیر برقرار می‌سازد.
آقای صداقت در اخیر تأکید کرد که عبادات اسلامی تنها مجموعه‌ای از مناسک فردی نیستند، بلکه کارکردهای گسترده اجتماعی نیز دارند. روزه، اگرچه رابطه‌ای معنوی میان بنده و خداوند برقرار می‌کند، اما آثار اجتماعی آن در قالب عدالت‌خواهی، مهرورزی و کاهش فاصله‌های طبقاتی جلوه‌گر می‌شود. روزه‌دار با تجربه گرسنگی، به یاد گرسنگان می‌افتد و این یادآوری، او را به یک کنشگر فعال اجتماعی تبدیل می‌کند؛ کنشگری که همدلی، نوعدوستی و مسئولیت‌پذیری را در زندگی فردی و اجتماعی خود متجلی می‌سازد.